Davíð talar á fundi Almenna bókafélagsins 26. ágúst 2016, 25 árum eftir viðurkenningu Eystrasaltsríkjanna.
Davíð Oddsson, sigursælasti Íslendingur stjórnmálasögunnar, lést 1. mars 2026, 78 ára að aldri. Hann var borgarstjóri í níu ár, forsætisráðherra í tæp fjórtán ár, utanríkisráðherra í eitt ár, seðlabankastjóri í fjögur ár og ritstjóri Morgunblaðsins í sautján ár, til dánardags. Enginn stjórnmálamaður hefur átt drjúgari þátt í því á Íslandi að auka frelsi einstaklinganna til orða og athafna og tryggja réttindi þeirra gagnvart ríkisvaldinu. Þegar Davíð var jarðsunginn 13. mars, birtust margar minningargreinar um hann í Morgunblaðinu, þar á meðal eftir dr. Hannes H. Gissurarson, prófessor emeritus í stjórnmálafræði í Háskóla Íslands og rannsóknastjóra RNH. Taldi hann þrennt skýra hina óvenjulegu sigursæld Davíðs í stjórnmálum. Aðstæður innan lands og utan hefðu verið honum hagfelldar, hann hefði verið uppi á réttum tíma. Sjónarmið hans og skoðanir hefðu átt djúpar rætur í þjóðarsálinni, hann hefði verið óvenjulegur maður með venjulegar skoðanir. Í þriðja lagi hefði Davíð búið yfir ýmsum eiginleikum skilvirkra og sigursælla stjórnmálamanna. Hann hefði haft náðarvald (charisma) og kunnað í senn að vera hugrakkur sem ljón og bragðvís sem refur. Frá fyrstu tíð sáu margir, að hann var fæddur foringi. Jarðarför Davíðs var opinber, og jarðsöng séra Geir Waage hann í Hallgrímskirkju, en úr kirkju báru hann tíu vinir og samstarfsmenn, Kjartan Gunnarsson athafnamaður, Þórarinn Eldjárn skáld, Þórólfur Gíslason kaupfélagsstjóri, Haraldur Johannessen ritstjóri, Hannes H. Gissurarson, prófessor emeritus, Eiríkur Jónsson læknir, Albert Jónsson alþjóðastjórnmálafræðingur, Ólafur Börkur Þorvaldsson hæstaréttardómari, Ásgeir Jónsson seðlabankastjóri og Gunnlaugur Sævar Gunnlaugsson athafnamaður.
