Margrétar Thatchers verðlaunin, sem hugveitan New Direction veitir, voru afhent í Róm 11. desember 2025. Af því tilefni var dr. Hannesi H. Gissurarsyni, prófessor emeritus í stjórnmálafræði í Háskóla Íslands og rannsóknastjóra RNH, boðið í kvöldverð með verðlaunahöfum, þar á meðal Giorgiu Meloni, forsætisráðherra Ítalíu, sem er að taka forystu á hægri vængnum í evrópskum stjórnmálum. Hún flutti blaðlausa ræðu á ensku og mæltist vel. Hannes skrifaði tvær greinar í nettímaritið The Conservative um Rómarför sína. Önnur var um tuttugu nöfn, sem jafnmörg borð voru kennd við í kvöldverðinum, og má ráða af þeim, frá hverjum evrópskir íhaldsmenn sækja hugmyndir og hvatningu.
Í hópnum voru sex stjórnmálamenn, Margrét Thatcher, forsætisráðherra Bretlands, Ronald Reagan, forseti Bandaríkjanna, Lech Kaczyński, forseti Póllands, Konrad Adenauer, kanslari Þýska sambandslýðveldisins, John Howard, forsætisráðherra Ástralíu, and Józef Piłsudski, marskálkur og forsætisráðherra Póllands. Einnig má telja Jóhannes Pál II. páfa og hinn áhrifamikla bandaríska blaðamann William Buckley til stjórnmálamanna, þótt á annan veg væri. Hannes kvaðst aðeins hafa hitt einn úr þessum hóp og það nokkrum sínnum, Margréti Thatcher, og hefði það verið eftirminnilegt.
Rithöfundarnir í hópnum, sem borð voru kennd við, voru Joseph de Maistre, Roger Scruton, Friedrich von Hayek, Edmund Burke, Giuseppe Prezzolini, Giacomo Leopardi, Milton Friedman, Benedetto Croce, Ludwig von Mises, Thomas Sowell, Alexis de Tocqueville, Mihai Eminescu og Alessandro Manzoni. Úr þessum hóp kvaðst Hannes hafa hitt og rætt stuttlega við tvo, Roger Schruton á ráðstefnu í Brüssel og Thomas Sowell á ráðstefnu í Stanford í Kalifórníu. Hann hefði hins vegar kynnst vel þeim Friedrich A. von Hayek og Milton Friedman, sem báðir hefðu komið til Íslands á hans vegum, 1980 og 1984. Hann yrði að játa, að hann þekkti ekki vel þá Giuseppi Prezzolini og Mihai Eminescu, en væri vel kunnugur ritum annarra úr hópnum. Hann hefði þó sjálfur frekar kennt borð við Luigi Einaudi, sem var forseti Ítalíu og kunnur hagfræðingur, höfundur ítalska efnahagsundursins, en við Joseph de Maistre, sem hefði verið afturhaldsmaður frekar en íhaldsmaður, eða Benedetto Croce, sem hefði ekki varið atvinnufrelsið jafneinarðlega og Einaudi.
Hin grein Hannesar var um þrjá íslenska Rómarfara aðra. Hinn fyrsti var Guðríður Þorbjarnardóttir, sem fluttist fyrst frá Íslandi til Grænlands, settist síðan með manni sínum að á vesturströnd Vínlands, eins og Íslendingar nefndu Norður-Ameríku, og eignaðist þar fyrsta Evrópubarnið í Vesturheimi, settist síðan að Íslandi, en fór eftir lát mann síns í pílagrímsför til Rómar, líklega um 1030. Annar Rómarfarinn var Einar Benediktsson skáld, sem var þar á ferð árið 1903 og orti frægt kvæði, „Kvöld í Róm,“ um afl Rómverja á lýðveldistímanum, úrkynjun þeirra á keisaratímanum og hina mikla menningararfleifð þeirra, sem Vesturlandamenn njóta enn. Hinn þriðji var Jón Þorláksson, verkfræðingur og forsætisráðherra, sem fór þangað í síðbúna brúðkaupsferð með konu sinni árið 1923 og viknaði, þar sem hann sat á Forum Romanum, aðaltorgi hinnar fornu Rómarborgar og virtu fyrir sér rústirnar miklu.
Í kvöldverðinum í Róm sat Hannes hins vegar til borðs með þremur Íslandsförum, dr. Daniel Mitchell skattasérfræðingi, Robert Tyler, ráðgjafa hugveitunnar New Direction, og John Fund, ritstjóra National Review.
