Rannsóknastjóri RNH, Hannes H. Gissurarson, prófessor emeritus í stjórnmálafræði í Háskóla Íslands, birti opnugrein í Morgunblaðinu 6. ágúst 2026 í tilefni þess, að dr. Carl Baudenbacher var væntanlegur til landsins að halda fyrirlestur í Háskóla Íslands. Þar kvað hann Ísland eiga marga vini erlendis, en líklega hefðu aðeins tveir þeirra verið þess megnugir að rétta Íslandi hjálparhönd, svo að um munaði: Sir Joseph Banks, sem afstýrt hefði hungursneyð á Íslandi árin 1807–1810, og dr. Carl Baudenbacher, sem hefði leyst Íslendinga úr skuldafangelsi árið 2013, þegar hann var forseti EFTA-dómstólsins.
Árið 1807 var Ísland hjálenda Danakonungs. Það ár skall á stríð milli Breta og Dana, og settu Bretar hafnbann á yfirráðasvæði Danakonungs og hertóku skip í förum til þess eða frá því. Magnús Stephensen dómari, sem var þá um haustið staddur í Kaupmannahöfn, minntist þá bresks áhrifamanns, Sir Josephs Banks, sem hann hafði hitt á Íslandi tíu ára snáði æarup 1772. Hann skrifaði honum og rakti raunir Íslendinga, sem væru nú allar bjargir bannaðar. Sir Joseph sneri sér óðar til ríkisstjórnarinnar og konungs, sem var góður vinur hans, og var veitt sérstakt leyfi til þess að flytja vöru til Íslands og frá því. Gaf konungur meira að segja árið 1810 út sérstaka yfirlýsingu um, að Íslendingar teldust vinir Breta, þótt þeir væru þegnar Danakonungs. Hannes kvað þessa yfirlýsingu sennilega einsdæmi í hernaðarsögu Vesturlanda. Hungursneyð varð hins vegar í Noregi vegna hafnbannsins, og lýsti Henrik Ibsen því í frægu kvæði um Þorgeir í Vík, Terje Vigen.
Árið 2013 kvað EFTA dómstóllinn upp úrskurð í deilu Breta og Hollendinga við Íslendinga. Bretar og Hollendingar höfðu í bankahruninu íslenska árið 2008 ákveðið að greiða eigendum Icesave-reikninga Landsbankans í Bretlandi og Hollandi út innstæður þeirra og kölluðu það lán til hins íslenska Tryggingarsjóðs innstæðueigenda. Síðan höfðu þeir krafist þess, að ríkissjóður Íslands ábyrgðist endurgreiðslu „lánsins“, sem nam fjórum milljörðum evra, um helmingi af landsframleiðslu Íslands, en við upphæðina bættust síðan vextir. Íslenska ríkið svaraði því til, að það hefði sett allar þær reglur um fjármálamarkað, sem tilskildar voru í samningum um Evrópska efnahagssvæðið, og væri ekki ábyrgt fyrir viðskiptum einkaaðila. Þrotabú Landsbankans og Tryggingarsjóður innstæðueigenda bæru fjárhagslega ábyrgð á upphæðinni, ekki íslenska ríkið. EFTA dómstóllinn, þar sem dr. Carl Baudenbacher var í forsæti og samdi dóminn, úrskurðaði Íslandi í vil, enda væri hvergi í lögum og reglum EES að finna neitt um fjárhagslega ábyrgð ríkja á bankainnstæðum. Hefði Ísland ella átt á hættu að lenda í svipuðu skuldafangelsi og Haiti, sem Frakkar neyddu með valdi árið 1825 til að samþykkja bætur til franskra landeigenda, sem hraktir höfðu verið þaðan, og var síðasta vaxtagreiðslan innt af hendi árið 1947. Þótt betur færi en á horfðist, því að þrotabú Landsbankans reyndist eiga fyrir öllum innstæðum og vel það, hefðu vaxtagreiðslurnar einar sér verið feikiháar, hefði þetta „lán“ Breta og Hollendinga hlotið viðurkenningu EFTA dómstólsins.
